I. II. III           

           Lumipas lang ang tag-araw nang walang nangyayari. Walang nagbago sa buhay ni Lando. Para siyang kamay ng orasan, galaw ng galaw pero wala namang nararating. 

           Binabago ng oras ang lahat. Isa na dito ang panahon. Tagulan na, malamig, masarap matulog. Humiga na si Lando. Niyakap siya ng lamig ng kama at hinihimok na pumikit at yakapin ito pabalik. Marami pang trabahong kailangang tapusin. Naghihintay din sa lababo ang tasang paglalagyan ng kapeng magtutulak sa kanya upang gumalaw. Ngunit mahigpit ang yakap ng kama. Malamig. Mabuti na kesa sa mainit niyang yakap na hindi naman na niya mararamdaman. 

           Di nagtagal at nahimbing na si Lando.

           Naalimpungatan siya dahil sa tulo ng kisame diretso sa mukha niya. May ingay sa labas ng bahay. Napabangon bigla si Lando ,tila sakanya tumama ang malakas na kidlat. Tuloy pa rin ang ingay sa labas. Tao po, tao po..

           Lumabas si Lando, hindi inalintana ang malakas ng ulan at malamig na hangin. Naghalo ang ulan at luha sa mukha ni Lando.

Pumasok na tayo, Elsa.